 |
Drie dagen op
cursus, cursusperikelen van een logopedist.
door Christa
Vroegindeweij, juli 2011
Op donderdag 23 juni reed ik in plaats van naar
Nieuwleusen voor een gewone werkdag, naar Meppel.
Daar had ik om half negen met Kim afgesproken
bij de carpoolplaats bij de Mac. Heerlijk wat
later weg ’s morgens. We werden om half tien in
Zwolle verwacht voor een driedaagse cursus
P.R.O.M.P.T, of te wel, Prompts for
Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets.
Dit is een behandelmethode die is ontwikkeld in
Amerika en Canada waarbij je gebruik maakt van
je handen om de spraakbeweging te laten voelen
en ervaren bij articulatiestoornissen.
We waren allebei erg benieuwd. Caroline had de
cursus eerder in het voorjaar al gevolgd en was
er erg enthousiast over, een hele nieuwe
dimensie om naar articulatiestoornissen te
kijken. Haar cursus was in Eindhoven en omdat
het een cursus van drie dagen achter elkaar is,
betekende dat dus drie nachtjes in een hotel.
Wat heerlijk dat wij in Zwolle terecht konden!
Dan hoefden we als jonge moeders onze kinderen
geen drie dagen en nachten te missen.
Maar goed, op weg naar Zwolle dus. Natuurlijk
waren we veel te vroeg. Sinds de A28 driebaans
is tussen Meppel en Zwolle hoef je geen extra
reistijd meer te rekenen voor de files onderweg.
Nu was het echt maar twintig minuten rijden naar
onze locatie in wijkcentrum ‘Bestevear’ in de
wijk Wipstrik. We waren van de cursisten dan ook
als eerste. Helaas was er geen koffie, althans,
wij hadden niet in de gaten dat we dat aan de
bar konden halen, dus zaten we op een droogje te
kijken hoe de rest van de medecursisten binnen
druppelden.
Strak om half tien ging onze cursus van start.
Na wat uitleg over alle presentielijsten die er
getekend moesten worden, kwam er eerst een heel
stuk theorie. Heel wat nieuwe informatie die
zich in je hoofd probeert te nestelen en
aansluiting zoekt met wat je al aan kennis over
je vak in huis hebt. Dat zorgt altijd voor een
vol hoofd. Gelukkig, om ongeveer 11.30 uur
konden we eindelijk op weg naar de koffie. Dat
ging er wel in, want ik ben helemaal niets meer
gewend als het op ‘leren’ aankomt in de vorm van
theorie aanhoren en opslaan.
Na de pauze nog een klein rukje theorie tot aan
de lunch en dan zouden we ’s middags zelf gaan
ervaren wat P.R.O.M.P.T inhoudt. Dat was wel een
beetje onwennig. Gelukkig had ik Kim om mee te
oefenen, dat is altijd nog vertrouwder dan met
iemand die je niet (zo goed) kent.
Wel raar hoor, om met je hand de spraakklanken
te laten voelen zodat je leert hoe je ze met je
mond moet maken. Omdat je bij elkaar oefent,
leer je de grepen ( PROMPTS) goed toepassen,
maar ervaar je meteen hoe het voor een cliënt
moet zijn die je op deze manier behandelt. Heel
bijzonder om te merken dat je voelt wat je moet
doen met je kaak, je lippen en je tong om
bijvoorbeeld een /s/ te zeggen. En wanneer de
PROMPT niet goed is, je ook merkt dat het niet
klopt en dat je een andere klank maakt.
De volgende dagen werd er nog meer geoefend en
werd het steeds wat ingewikkelder doordat er
niet alleen klanken worden geoefend maar het
liefst woorden en zinnen. Je praat nu eenmaal
ook niet in losse klanken.
Op de laatste dag was de vuurdoop, opgenomen
door een camera een zinnetje PROMPTEN en dan met
z’n allen terugkijken om te zien wat goed en wat
minder goed gaat. Dat zorgde bij mij wel voor
klotsende oksels!
Gelukkig ging het eigenlijk wel heel goed! Kim
en ik hebben met goed gevolg de cursus afgerond
en kunnen nu het PROMPTEN gebruiken tijdens onze
behandelingen. Ik ben er al mee bezig, maar
jullie begrijpen natuurlijk wel dat het echte ‘leren’
nu pas komt, wanneer je ervaart hoe kinderen er
op reageren en je leert hoe je het in je
behandelingen toe kan passen.
Groetjes Christa
|
